new-moncler

Als wij tussen de middag thuis kwamen uit school schilde mijn moeder altijd een kiwi voor ons. Met een haast dodelijke precisie ontdeed ze de vrucht van zijn schil om hem vervolgens in dunne plakken te snijden. Het middelste plakje hield ze steevast tegen het licht van het raam in. Moet je kijken hoe mooi dit is! Ze liet ons meekijken door de verlichte kiwi heen en maakte ons op deze manier bewust van de schoonheid om ons heen.

 

Niet elke kiwi die ik tegenwoordig eet hou ik tegen het licht moet ik eerlijk bekennen. Maar ik geloof wel dat ik om precies dezelfde reden fotografeer. Omdat ik je wil laten zien dat zelfs het doodgewone een buitengewone schoonheid kan bezitten. We hoeven het alleen maar te willen zien.

Eva